Van alle patiënten met zonneallergie, die ik in de loop der tijd heb behandeld, zal ik er een nooit vergeten. Dat was mevrouw Bruinsma.

Mevrouw Bruinsma deed haar naam geen eer aan toen zij bleek en met een huid vol rode vlekken destijds mijn spreekuur bezocht. Al twaalf jaar lang had zij zich gewend aan een leven in de schaduw.....
3 korrels Sulfur D500 waren voldoende!

Na een kortdurende verergering verdween het eczeem en kon zij, niet alleen tot haar eigen verbazing, weer onbeperkt van de zon genieten...
En dat deed zij dan ook! Toen zij  twee maanden later op een zomerse dag mijn spreekuur weer bezocht, was zij prachtig egaal gebruind, wat zij dan ook met begrijpelijke trots kwam tonen.

Nog diezelfde zomer werd ik uitgenodigd voor een lezing over mijn werk als homeopathisch arts voor de specialisten van een naburig ziekenhuis.
Nu is het niet onverstandig om voor zo'n gelegenheid, waarbij het merendeel van het gehoor de homeopathie beschouwt als een dwaling in de leer, een zekere strategie vooraf uit te stippelen.

Ik had gekozen voor een stevige opening. Tien van mijn patiënten, die allen snel en effectief van een lastig probleem waren afgeholpen, had ik gevraagd op die tijd naar het ziekenhuis te komen. Waaronder de fraai gebruinde mevrouw Bruinsma!

De bronskleur van haar huid contrasteerde met het vele wit van de specialistenjassen waarmee de zaal gevuld was...
Glunderend stond zij daar mooi te zijn terwijl zij  vertelde hoe snel haar homeopatische arts een eind had kunnen maken aan twaalf jaar van ellende.....

Na zo'n uitdagende opening kon de tegenaanval niet lang op zich laten wachten en die kwam dan ook!
Een oudere grijze internist stond op en vroeg mij of die mevrouw met die bruine huid ook getrouwd was.....!
Het werd angstig stil, temeer ik het antwoord op de vraag schuldig moest blijven maar ook de bedoeling van de vraag niet begreep.
"Ach, wij leerden vroeger nog dat het belangrijk is om te weten hoe het gezin in   elkaar zit", sprak de internist, terwijl hij hoofdschuddend ging zitten.

Wat een onzin, dacht ik maar begreep meteen dat als ik nu geen passende tegenzet zou kunnen bedenken het middenoffensief uit de zaal niet lang meer zou uitblijven.
Even was het pijnlijk stil. De volgende zet zou bepalend zijn voor het verdere verloop van de strijd, dat besefte iedereen.
En gelukkig was die zet afdoende: "Ach, weet u, collega, het probleem bij de behandeling van deze vrouw was, dat zij al beter was voor ik haar al die vragen kon stellen.... Feitelijk is ze te snel genezen.....!"
Een bulderend gelach steeg op uit de zaal. De spanning was gebroken en ook het middenoffensief bleef uit.

Toen ik naar huis ging dacht ik aan mevrouw Bruinsma die vast en zeker alweer in de zon lag naast wie weet wie en misschien wel vijf kinderen!